ویژه نامه ایران شناسی «سرزمین من» که در مجموعه مجلات «همشهری ماه» قرار می گیرد، از زمان آغاز انتشار، دید متفاوتی را نسبت به  حوزه ی میراث فرهنگی، محیط زیست و گردشگردی در پیش گرفته است. این نشریه پس از سه شماره انتشار به صورت گاه نامه، ثابت نموده به دنبال سوژه های بکر فرهنگی و طبیعی ایران است. سوژه­هایی که با استفاده از مقالات و یادداشت های دقیق و علمی و صدالبته قابل فهم و پذیرش برای مخاطب عمومی پرداخت شده و به انضمام تصاویری عموماً حرفه ای و با کیفیت های بسیار مناسب، به دست مخاطب می رسند.

در این میان طراحی مناسب صفحه ها، کیفیت مطلوب چاپ، نوع کاغذ استفاده شده که از سری کاغذهای گلاسه محسوب می شود، به همراه تماماً رنگی بودن این نشریه 150صفحه ای امتیازات مناسبی را در زمینه ی رعایت اصول حرفه ای چاپ نشریه نیز برایش فراهم ساخته است.

در طول این چند شماره گرچه پرونده های پرمخاطب و جذابی که از برجسته ترین آنها می توان به پرونده «گاندو، تمساح برکه های ایران» اشاره کرد، تنظیم و منتشر شده است، اما به جد جای خالی نوشتن از آیین ­ها و بناهای مربوط به اقلیت ­های مذهبی به خصوص زرتشتیان که حرف های بسیاری برای گفتن دارند، احساس می شود. در این میان اما پرداختن به ریشه های فرهنگی ایران در کشورهای همسایه آن هم به صورت مستند و علمی، باب تازه ای را هم برای نویسندگان نشریه و هم برای مخاطبان باز نموده است. پرداختن به حوزه هایی همچون تاج محل، مزار شریف و سین کیانگ از جمله همین مطالب هستند که خواندنشان برای مخاطب ایرانی سرشار از داده های ناب تاریخی است.

بعضی عکس های موجود در این ویژه نامه آنقدر چشم نواز ثبت شده و حرفه ای کار شده اند که به نوعی نشریه را به یک مجله عکس با توضیحات کافی تبدیل نموده است.

گرچه بنا به گفته ی بخش اشتراک مجلات همشهری برای خواندن شماره ی بعدی سرزمین من باید حدود دو ماهی صبر کرد، ولی باتوجه به مطالب بدون انقضا این نشریه، پیشنهاد می کنم حتی با تهیه شماره های پیشین، آن را به سبد خرید مجلات خود اضافه کنید.