وقتی خبر رو از تلویزیون شنیدم شوکه شدم. زلزله 6ریشتری بندرنشینان خمیر رو لرزوند. طبق چیزی که تا حالا اعلام شده تعداد کشته شده­های این سانحه 7نفر و تعداد زخمی­ها هم بیش از 40نفر بوده. در عین حال اضافه شده که حدود 200روستا هم توی این سانحه آسیب دیدند.

امشب خواب به چشم هموطنان عزیز خمیریمون نمیاد. بندری که فقط شهرش حدود 13هزار نفر جمعیت داره و هم به لحاظ تاریخی ارزشمنده و هم به لحاظ زیست­محیطی، اکوسیستم خاصی رو داره به خصوص با جنگل­های حرا و چشمه­ی آب گرمش. فقط دعا کنید تعداد کشته شده­ها بیشتر نشه.

این­همه خسارت و کشته شده برای کشوری که می­دونه روی خط زلزله است، برای کشوری که دانشمندان جوانش!!! حتی می­تونند شاخ غول رو هم به انرژی هسته­ای تبدیل کنند فاجعه است. فقط کافیه به این خبر که یکی از وبلاگ­نویس­های بندرعباسی در مورد زلزله چند دقیقه پیش منتشر کرده دقت کنید: «برق مناطق حادثه دیده کماکان به دلیل زیر آوار بودن بسیاری از کنتورها قطع است و جهت رفع این مشکل کارکنان اداره ی برق در حال کار هستند.»

ساخت و سازهای مهندسی توی کشور گل و بلبله دیگه. بیش از 40هزار کشته توی یه شب کافی نبود که الان باید شاهد کشته شدن 7نفر دیگه از هموطنانمون باشیم؟ فکر کنم اینقدر این زنگ خطرها کنار گوش­هامون به صدا دراومده باشه که کر شدیم..  

گرما و رطوبت بوشهر از ساحل نشینان این دیار مردمی سخت کوش پدید آورده که دل به دریا زدنشان با سایرین متفاوت است. بوشهری­ها اگر دل به دریا بزنند برای نان است و سایه­بان؛ نه همچون من و امثال من برای آرامشی که نیلگون فارس به وجودمان می ریزد. نان بوشهری­ها آنقدر به دریا نزدیک است که حتی در ساحل هم ردپایی از زندگی برایشان به ارمغان گذاشته.

طی سه ماه گذشته پروژه ای را در یکی از مناطق نزدیک به ساحل شهر بوشهر و در کوچه هایی که از یک طرف به خیابان «مخبلند» و از طرف دیگر به خیابان «دواس» متصل می شدند اجرا کردیم. زمین­های این منطقه به لحاظ مقاومت بالا که ناشی از بافت مرجانی آن است، تقریباً در کل بوشهر مشهورند. در حین رفت و آمدهای کاری که به این منطقه داشتم متوجه حفاری خاص پیرمردی به نام «عمو عبدالله» در دل سنگیِ زمین شدم. پیرمرد که همچون سایر بوشهری­ها اندامی لاغر و استخوانی که پوست تیره­اش آنها را بیشتر برجسته می­کرد و صدایی گرم با لهجه­ای غلیظ و دل­نشین بوشهری داشت هر روز می­آمد و حفاری مربوط به سپتیک* یکی از ساختمان­های نوساز منطقه را انجام می­داد. شیوه­ی حفاری او در این زمین­های سخت، متفاوت از همه­ی آنچیزی بود که تاکنون دیده و شنیده بودم.

عمو عبدالله با میله­ای فولادین، آنچنان استادانه و حساب شده دست به گریبان سنگ­های مرجانی زمین می­شد که پس از هر بار هِن و هِن او و مقاومت­های تماشایی بافت­های مرجانی، تنها زمین بود که در برابرش تسلیم می­شد و سنگ­های مکعبی خود را به نشانه­ی تسلیم پیشکش عرق جبین پیرمردِ سفیدپوشِ جنوب می­کرد.

سعی کردم کادرها را طوری تنظیم کنم که بتواند تلاش عمو عبدالله برای کسب روزی حلال از دل سنگی زمین را به تصویر کشد. اما سترگی تلاش او در کادرهای بسته­ی دوربینم جا نشد..

ادامه­ی تصاویر را در ادامه­ی مطلب ببینید

...............

* چاه­های سپتیک عموماً در ورودی مجتمع­های ساختمانی و بسته به گنجایش ساختمان برای دفع فاضلاب ساخته می­شود. چاه سپتیک مورد اشاره در این یادداشت، مکعبی و دارای ابعادی در حدود 4×3×2 متر است.

در پی اعلام غیررسمی مدیر انتشارات کازرونیه مبنی بر تعطیلی این انتشارات

کازرونی­ها و اهالی فرهنگ ایران زمین، دهه­ی هشتاد شمسی را با خبری خوب و بی­همتا در نوع خود آغاز کردند. شروع به کار انتشاراتی که در وانفسای کتاب و کتابخوانی در ایران، شهامت به خرج داد و عزم خود را جزم کرده بود تا به صورت تخصصی به انتشار کتاب­هایی در خصوص تاریخ و فرهنگ شهرستان کازرون همت گمارد.

کاری که از همان ابتدا و با انتشار کتاب­هایی همچون »دفتر اول کازرونیه«، »ناصر دیوان کازرونی به روایت اسناد« و سایر کتب دیگر نشان داد فصلی متفاوت را در حوزه­ی کتاب و کتاب­خوانی گشوده و دقیقاً مطابق با اهدافی که عنوان نموده بود و کارشناسان از آن انتظار داشتند به پیش خواهد رفت.

مدیر این انتشارات هم فرهیخته­ی نام­آشنای کازرونی، عمادالدین شیخ­الحکمایی بود که با تکیه بر تحصیلات دانشگاهی و پشتوانه­ی فرهنگی و تحقیقاتی خود، نوید از انتشار کتاب­هایی مفید و گاهاً مرجع در خصوص کازرون نیز می­داد.

اما علیرغم موفقیت­های چشمگیری که در خصوص انتشار کتاب­های متعدد...